‘Een sneltrein zonder eindstation, zo voelt het ineens. Terwijl je een week eerder nog géén idee had.’

Als Ryan niet meer wil voetballen, dan weet je dat er echt iets mis is. Hij stond huilend langs het veld. Een paar dagen eerder viel Ryan op school, zijn knie bleef pijn doen. Twee uur na een bezoek aan de huisarts zaten moeder Lisa, vader Richard en Ryan in het ziekenhuis om foto’s te laten maken. Helaas bleek het geen eenvoudige blessure: Ryan had osteosarcoom.

Sneltrein

Lisa: ‘Achteraf is Ryan’s valpartij, in februari van dit jaar, een geluk bij een ongeluk geweest. Daardoor kwamen we erachter dat er iets mis was. Vaak wordt een tumor als deze pas ontdekt in de puberteit, en dan kan het al in een vergevorderd stadium zijn. Wij ontdekten ‘m gelijk na het maken van de foto’s in het ziekenhuis. Twee dagen later waren we in het Prinses Máxima Centrum.’ 

‘Een sneltrein zonder eindstation, zo voelt het dan ineens. Alles gaat heel snel, terwijl je een week ervoor nog géén idee had dat er iets ernstigs aan de hand kon zijn. In het Máxima werden er opnieuw foto’s gemaakt en binnen twee weken startte de eerste chemo.’

Ryan’s keuze: een omkeerplastiek 

Ryan’s tumor werd kleiner na anderhalve week chemo. De pijn was voor een groot deel weg. Richard: ‘Maar op een nieuwe scan bleek dat er ook kankercellen in zijn groeischijf gezakt waren. Als dat zo is, dan heb je drie keuzes: een inwendige groeiprothese, volledige amputatie van het bovenbeen óf een omkeerplastiek. Bij die laatste optie plaatsen ze de voet omgekeerd op het bovenbeen, om zo van het enkelgewricht een soort nieuwe knie te maken. Aan de omgekeerde voet komt dan een prothese.’ 

Om Ryan te helpen met zijn beslissing, kwamen er artsen en fysiotherapeuten langs op zijn kamer. Samen met Ryan en de familie bespraken zij de opties. Lisa: ‘Eén arts voerde het gesprek met ons en de ander sprak met Ryan. Op een groot bord tekenden ze alles uit. Het was een heel mooi, open en eerlijk gesprek. Met een omkeerplastiek zou de kwaliteit van leven, zoals Ryan dat voor zich zag, het grootst blijven. Je kan bijvoorbeeld na een tijdje weer goed bewegen, sporten, trampolinespringen... En het belangrijkste van alles: Ryan zou weer kunnen voetballen.’ 

Impact op het gezin

Als een gezin te maken krijgt met een ernstig ziek kind, heeft dat grote gevolgen voor iedereen. Niet alleen verandert het sociaal leven drastisch, ook blijven werken is niet meer vanzelfsprekend. Richard: ‘Ik werk af en toe nog door, als vrachtwagenchauffeur. Gelukkig heeft mijn baas veel begrip voor onze situatie en ik kan van week tot week bekijken wat voor mij lukt.’ 
 
‘Ik zorg in de tussentijd veel voor onze oudste zoon Jayson. Op hem heeft dit ook allemaal veel impact. Het heeft hem veranderd: waar hij voorheen vooral veel buiten speelde, helpt hij nu uit zichzelf in het huishouden. Of hij staat ineens een maaltijd voor ons te maken. Erg lief en zorgzaam, al wil je liever niet dat het nodig is. Tijdens belangrijke momenten krijgt hij gelukkig vrij van school en mag hij mee naar het Máxima. Gisteren heeft hij nog met Ryan staan koken in de Ronald McDonald-huiskamer. Dat vinden we zo bijzonder aan het Máxima, dat dat soort mooie momenten er ook gewoon kunnen zijn.’ 

Steun van vrienden

Lisa: ‘Voor mij zit werken er niet in op dit moment, ik moet er voor Ryan zijn. Ik heb mij ziek moeten melden om voor hem te kunnen zorgen. Voor ouders met een ernstig ziek kind is er in Nederland helaas weinig geregeld. Dat geeft extra stress, nog boven op de spanning rondom Ryans ziekte en behandeling. We hebben gelukkig veel steun van de mensen om ons heen. Vrienden die voor ons koken, die de kinderen opvangen. Veel praten, luisteren...’

Laatste chemo 

Lisa: ‘Ryan krijgt nog een aantal keer chemo. Als de scans er in september goed uitzien, zou de behandeling dan klaar moeten zijn. Inmiddels is hij druk aan het oefenen met zijn prothese. Hij loopt inmiddels al hele stukken door de gangen in het Máxima, en hij heeft zelfs alweer eventjes gevoetbald. Geweldig. De volledige revalidatie zal nog langer in beslag nemen, maar we hopen dat we na de laatste chemo met het gezin op vakantie kunnen. Gewoon even ‘normaal’ zijn. We hebben al zo lang niet iets leuks kunnen doen met elkaar. Bij elkaar opgeteld zijn we misschien zes weken thuis geweest sinds de diagnose in februari. Bizar, als je erover nadenkt.’