‘Beide kinderen verdienen mijn aandacht.’
Alex was drie toen hij in oktober 2025 de diagnose neuroblastoom met uitzaaiingen kreeg. Vanaf dat moment draaide veel om zijn behandeling en de zorg voor hem. Maar Alex heeft ook een grote zus: Angelina. Hoe zorg je ervoor dat zij in deze intensieve periode ook de aandacht krijgt die ze nodig heeft? Moeder Charissa vertelt hoe zij en haar man Rakesh zoeken naar wat werkt voor hun gezin.
Mijn naam is Charissa (33), moeder van Alex (3) en Angelina (5) en vrouw van Rakesh (42). Tot vorig jaar was ik een workaholic die 60 uur werk in een 32-urige werkweek probeerde te proppen. Ik werk als regionaal beleidsadviseur gezondheid.
In oktober 2025 kreeg Alex de diagnose neuroblastoom, uitgezaaid, Wat begon als koorts en minder eetlust, veranderde in plotseling niet meer kunnen lopen en onverwachts in slaap vallen. Mijn grootste nachtmerrie werd werkelijkheid.
Vanaf dat moment draaide alles om behandelingen, ziekenhuisopnames en de zorg voor Alex. Tegelijkertijd was er nog een ander kind dat ons net zo hard nodig had.
Hier heb ik niet voor gekozen, maar wél bewust gekozen voor twee kinderen. Beide verdienen mijn aandacht. Toch was ik vooral bij mijn zoon en moest mijn dochter mij steeds meer missen. Zij wilde alleen nog bij papa zijn en Alex alleen nog bij mama. Dat deed pijn.
Een simpele vraag van een vriendin bracht mij aan het denken: ‘Hoe doen jullie dit met twee kinderen? Wisselen jullie elkaar af?’ Het klonk als een goed idee. Ik leefde zo op de automatische piloot dat ikzelf geen oplossingen kon bedenken.
Goed voor jezelf zorgen
Zo ontstond een aflossysteem. Terwijl mijn man bij Alex in het Máxima was, kon ik thuis zijn. Onze dochter naar school brengen, sporten, douchen terwijl de Indiase chai stond te pruttelen en boodschappen doen. Daarna volgde de wissel in het Máxima.
Ik merkte dat mijn afwezigheid van een halve dag voor Alex weinig verschil maakte. Voor mijn eigen gezondheid betekende het juist enorm veel. Toen besefte ik pas hoe belangrijk zelfzorg is.
Het gezinsgevoel blijft
Daarnaast probeerde ik zoveel mogelijk vast te houden aan routines. School en bso- dagen, bleven school en bso- dagen. Op vrijdag maakten we er een ‘familieslaapfeestje’ van in het Máxima. Druk en chaotisch, maar juist daardoor bleef het gezinsgevoel bestaan. Zondag sliep onze dochter altijd thuis. Dat vaste anker gaf rust en voorspelbaarheid.
Een waardevolle tip vanuit het Prinses Máxima Centrum was om bewust één-op-één momenten met onze dochter in te plannen. Het hoefde niet groot te zijn. Samen naar huis lopen, een boekje lezen of nagels lakken was vaak al genoeg.
Daarvoor moest ik wel leren hulp te vragen. Met enige schaamte vroeg ik de ouders van een klasgenootje of ik onze dochter soms al om zeven uur kon brengen. Achteraf bleek die schaamte nergens voor nodig. Juist doordat anderen af en toe hielpen, ontstond er meer ruimte voor waardevolle momenten samen.
Dit systeem had ook een nadeel. Er bleef weinig tijd over om echt samen te zijn met mijn man. Vaak zagen we elkaar alleen kort bij de wisseling van de zorg, met een kus, een knuffel en later op de avond nog een WhatsApp-bericht. Juist daardoor leerden we de kleine momenten samen extra waarderen.
Wat werkt voor jouw gezin?
Ons systeem werkt natuurlijk niet voor ieder gezin. Omstandigheden, afstanden en mogelijkheden verschillen. Maar één ding blijft overal hetzelfde: je mag zoeken naar wat werkt voor jouw gezin. Je mag het anders doen. Je mag het klein houden. En elke poging om beide kinderen te blijven zien is al een overwinning.